Obrzędy i tradycje
Średniowieczne kazania przeciw „pogańskim obyczajom” zachowały zaskakujący obraz dawnych słowiańskich wesel. Pojawia się w nim sztuczny fallus, czosnek, picie podczas obrzędu i gesty, które duchowni uznawali za skandaliczne.
Obrzędy i tradycje
16 kwietnia w słowiańskim kalendarzu to dzień, w którym jajka trafiały do rzeki. Nie całe — tylko ich skorupki. I nie byle komu je wysyłano. Kim byli rachmani? Gdzieś daleko za morzem — tak mówi podanie — żyli ludzie, których nazywano rachmanami. Słowo brzmi znajomo? Nieprzypadkowo. Samo brzmienie przywodzi na myśl indyjskich braminów, czyli najwyższą kastę kapłańską w tradycji hinduistycznej, odpowiedzialną za rytuały, modlitwę i strzeżenie świętej wiedzy. Czy to przypadkowa zbieżność, czy o
Wielkanoc
Śmigus-dyngus kojarzy się dziś głównie z lanym poniedziałkiem, wiadrem zimnej wody i żartem, który raz bawi, a raz irytuje. Kiedy jednak zajrzeć do dawnych źródeł, obraz robi się dużo ciekawszy. W XV wieku Kościół nie patrzył na ten zwyczaj jak na niewinną zabawę, lecz jak na kłopotliwy obrzęd, który łatwo wymykał się spod kontroli. A same słowa „śmigus” i „dyngus” mają historię bardziej zawiłą, niż sugeruje dzisiejsza tradycja. Co mówiły statuty synodalne z XV wieku Najstarsza znana polska
Obrzędy i tradycje
Pisanki słowiańskie nie są tylko ładną dekoracją na świątecznym stole. To jeden z tych zwyczajów, w których bardzo wyraźnie widać, jak dawna obrzędowość ludowa przetrwała pod chrześcijańską warstwą. Jajko od wieków było znakiem życia, płodności i odradzania się świata po zimie. Później chrześcijaństwo przejęło ten symbol i połączyło go ze zmartwychwstaniem, ale sam rdzeń zwyczaju jest starszy niż Wielkanoc w jej kościelnym znaczeniu. To właśnie dlatego pisanki słowiańskie są tak ciekawym temate