Na Mazurach odkryto zaginione średniowieczne miasto. Są też ślady pierwszych chrześcijańskich pochówków
Archeolodzy z Uniwersytetu Gdańskiego odnaleźli pierwotną lokację średniowiecznego Dąbrówna. Wśród odkryć są ślady regularnej zabudowy, rynek oraz cmentarzysko przykościelne, które może być świadectwem pierwszych chrześcijańskich pochówków w tym miejscu.
Archeolodzy z Uniwersytetu Gdańskiego odkryli pierwotną lokację średniowiecznego Dąbrówna, położoną na terenie dawnej Puszczy Galindzkiej. Badania prowadzi zespół pod kierunkiem dr. Arkadiusza Koperkiewicza z Instytutu Archeologii UG.
Najciekawszy wątek nie dotyczy jednak wyłącznie samego układu miasta. Na niewielkim wzniesieniu u podnóża dawnej osady badacze natrafili na szkielet ludzki i ślady jam grobowych. Jak podaje serwis Archeologia.com.pl, są to „pozostałości średniowiecznego cmentarzyska”, które zgodnie z ówczesnymi zasadami powinno znajdować się obok kościoła. Zmarły został pochowany głową na zachód i ze złożonymi rękami, a przy nim znaleziono fragmenty średniowiecznych naczyń ceramicznych.
To właśnie ten trop nadaje odkryciu szczególny wymiar. Mówimy nie tylko o zaginionym mieście, ale też o krajobrazie pierwszych chrześcijańskich pochówków w tej części Mazur. Cmentarz przykościelny sugeruje istnienie miejsca kultu, a więc całej duchowej i społecznej infrastruktury miasta, które funkcjonowało w okresie intensywnych przemian religijnych, politycznych i osadniczych.
Szeroki wybór książek o Słowianach
Samo Dąbrówno, znane w źródłach jako Ilgenburg lub Ylienburg, wzmiankowane było już w 1316 roku, a prawa miejskie otrzymało w 1326 roku. Według relacji przywoływanych przez media miasto miało zostać zajęte przez Krzyżaków po drugim powstaniu pruskim, a w 1410 roku zniszczone przez armię Władysława Jagiełły przed bitwą pod Grunwaldem. Później ośrodek przeniesiono, a dawna lokalizacja stopniowo popadła w zapomnienie.
Badania geofizyczne pokazały regularny układ zabudowy z centralnie położonym rynkiem. Na powierzchni znaleziono też kilkaset artefaktów, które pozwalają odtworzyć życie dawnego miasta. W tym sensie odkrycie koło Dąbrówna wpisuje się w szerszy fenomen średniowiecznych „zaginionych miast”, czyli ośrodków, które po wojnach, zniszczeniach lub nieudanych lokacjach przenoszono w inne miejsce.
Dla historii Mazur to temat szczególnie ciekawy, bo dotyka pogranicza kilku światów: pruskiego, krzyżackiego, polskiego i chrześcijańskiego. Z jednej strony mamy tu politykę Zakonu i średniowieczną urbanizację, z drugiej bardzo ludzki ślad w postaci grobów. A właśnie takie znaleziska najczęściej najlepiej pokazują, że dawne miasta nie były tylko punktami na mapie, lecz miejscami codziennego życia, śmierci, pamięci i wiary.
Źródło: archeologia.com.pl
